Shloka 27
श्रीकृष्ण उवाच एतच्छुत्वा मुनिर्ध्यानमगमत् क्षुभितेन्द्रिय: । तस्यैव चाम्रवृक्षस्यथच्छायायां समुपाविशत्,श्रीकृष्ण कहते हैं--राजाका यह कातर वचन सुनकर मुनिकी इन्द्रियाँ क्षुब्ध हो गयीं (उनका हृदय पिघल गया)। तब वे ध्यानस्थ हो गये और उसी आम्रवृक्षकी छायामें बैठे रहे
śrīkṛṣṇa uvāca etac chrutvā munir dhyānam agamat kṣubhiteन्द्रियḥ | tasyaiva cāmravṛkṣasyātha cchāyāyāṃ samupāviśat |
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു—രാജാവിന്റെ വ്യാകുലവാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മുനിയുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ക്ഷുബ്ധമായി, ഹൃദയം കരുണയാൽ ദ്രവിച്ചു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം ധ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് അതേ മാവിന്റെ നിഴലിൽ ഇരുന്നു.
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
When confronted with another’s anguish, the ethical response is not impulsive reaction but disciplined inward composure. The sage’s turn to meditation models self-restraint (indriya-nigraha) and a compassionate, reflective way of meeting suffering.
After hearing the king’s fearful, pitiable words, the sage becomes emotionally stirred—his senses are shaken—yet he does not act rashly. He enters meditation and sits quietly in the shade of the same mango tree, indicating a pause for contemplation before any further response.