Shloka 45
त्रयोदश समास्तीर्णा जागरेण सुदु:खिता: । स्वप्स्यामोड्द्य सुखं रात्रौ त्वत्प्रसादान्महा भुज
trayodaśa samāstīrṇā jāgareṇa suduḥkhitāḥ | svapsyāmo ’dya sukhaṃ rātrau tvatprasādān mahā-bhuja ||
മഹാബാഹോ! അത്യന്തം ദുഃഖത്തോടെ ജാഗരണത്തിലായി ഞങ്ങൾ പതിമൂന്ന് വർഷം കഴിച്ചു. ഇന്നിരാത്രി നിങ്ങളുടെ പ്രസാദത്താൽ ഞങ്ങൾ സുഖമായി നിദ്ര ചെയ്യാം।
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights endurance through prolonged hardship and the moral-emotional power of compassionate support: relief and peace are portrayed as arising not merely from circumstance but from the protective favor of a righteous, capable ally.
The speaker recalls a long period of painful, sleepless vigilance—symbolic of sustained adversity—and expresses that, due to the addressee’s gracious intervention, they can finally rest peacefully that night.