Shloka 40
संजातप्रत्ययो$तीव वीक्ष्य चैवं पुनः पुन: । प्रशशंस नरव्यात्रावुभी माधवपाण्डवौ
sañjātapratyayo ’tīva vīkṣya caivaṁ punaḥ punaḥ | praśaśaṁsa naravyāghrāv ubhī mādhavapāṇḍavau ||
ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി അവന് അത്യന്തം ദൃഢമായ വിശ്വാസം ഉണ്ടായി. തുടർന്ന് പുരുഷവ്യാഘ്രന്മാരായ മാധവൻ (ശ്രീകൃഷ്ണൻ)യും പാണ്ഡവൻ (അർജുനൻ)യും—ഇരുവരെയും അവൻ ധാരാളമായി പ്രശംസിച്ചു।
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical movement from doubt to certainty through direct observation, culminating in rightful acknowledgment of excellence. It suggests that when the truth of events becomes clear—especially in a dharma-charged conflict—one should recognize and honor the agents who fulfilled their duty, here Kṛṣṇa’s guidance and Arjuna’s valor.
After repeatedly examining the situation and becoming fully convinced (in context, upon seeing Karṇa fallen), the speaker extols both Kṛṣṇa (Mādhava) and Arjuna (the Pāṇḍava) as supreme warriors, praising their decisive role in the battle’s outcome.