Shloka 38
गन्धतैलावसिक्ताभि: काउचनीभि: सहसत्रश: | दीपिकाभि: कृतोद्योतं पश्यते वै वृषं तदा,उस समय सुगन्धित तेलसे भरे हुए सहस्रों सोनेके दीपक जलाकर प्रकाश किया गया था। उसी उजालेमें वे धर्मात्मा कर्णको देख रहे थे
gandhatailāvasiktābhiḥ kāñcanībhiḥ sahasraśaḥ | dīpikābhiḥ kṛtodyotaṃ paśyate vai vṛṣaṃ tadā ||
അപ്പോൾ സുഗന്ധതൈലം നിറച്ച ആയിരക്കണക്കിന് സ്വർണ്ണദീപങ്ങൾ തെളിയിച്ച് ആ സ്ഥലം ദീപ്തമാക്കി; ആ പ്രകാശത്തിൽ തന്നെയാണ് അവർ വൃഷനായ (കർണ്ണനെ) കണ്ടത്.
संयज उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how outward illumination (splendor, ceremonial light) can frame the recognition of inner worth: Karna is presented as a heroic figure seen in a setting of grandeur, while the narrative also signals ethical evaluation by calling him righteous-souled.
A scene is being lit with thousands of golden lamps filled with fragrant oil, creating a bright spectacle; in that light, the onlookers behold Karna (here called Vṛṣa).