Shloka 33
शरसंकृत्तवर्माणं रुधिरोक्षितवाससम् | गतासुमपि राधेयं नैव लक्ष्मीविमुड्चति,राधापुत्र कर्णका कवच बाणोंसे कट गया था। उसके सारे वस्त्र खूनसे भीग गये थे और प्राण भी निकल गये थे तो भी उसे शोभा छोड़ नहीं रही थी
śara-saṅkṛtta-varmāṇaṃ rudhirokṣita-vāsasam | gatāsum api rādheyaṃ naiva lakṣmī-vimuñcati ||
ശല്യൻ പറഞ്ഞു—“രാധേയൻ കർണന്റെ കവചം അമ്പുകളാൽ മുറിഞ്ഞു ചിതറിപ്പോയിരുന്നു; അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞിരുന്നു; പ്രാണൻ വിട്ടുപോയിട്ടും ലക്ഷ്മി—വീരമഹിമയുടെ ദീപ്തി—അവനെ വിട്ടുമാറിയില്ല.”
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of kṣatriya heroism: even in defeat and death, a warrior’s dignity and radiance—earned through courage and steadfastness—can remain. It suggests that true ‘lakṣmī’ here is not mere fortune but the visible mark of honor that does not easily depart.
Śalya describes Karna after he has been struck down in battle: his armour is shredded by arrows, his clothes are soaked in blood, and he is lifeless—yet his bodily presence still appears majestic, as if splendour itself refuses to leave him.