इत्येवमुक्त्वा विरराम शल्यो दुर्योधनं शोकपरीतचेता: । हा कर्ण हा कर्ण इति ब्रुवाण- मार्त विसंज्ञं भृशमश्रुनेत्रम्,दुर्योधनसे ऐसा कहकर राजा शल्य चुप हो गये। उनका चित्त शोकसे व्याकुल हो रहा था। दुर्योधन भी आर्त होकर 'हा कर्ण! हा कर्ण!” पुकारने लगा। वह सुध-बुध खो बैठा था। उसके नेत्रोंसे वेगपूर्वक आँसुओंकी अविरल धारा बह रही थी
ity evam uktvā virarāma śalyo duryodhanaṃ śokaparītacetāḥ | hā karṇa hā karṇa iti bruvāṇaṃ ārta-visañjñaṃ bhṛśam aśrunetram ||
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ശല്യൻ മൗനമായി; അവന്റെ മനസ്സ് ദുഃഖത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു. ദുര്യോധനനും ആർത്തനാദത്തോടെ “ഹാ കർണാ! ഹാ കർണാ!” എന്നു വിളിച്ചു വിലപിച്ചു. അവൻ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടു; അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ നിരന്തരമായി പ്രളയമായി ഒഴുകി.
शल्य उवाच