Shloka 10
मामेव नूनं बीभत्सुममिव च वृकोदर: । अभियातीति मन्वाना:ः पेतुर्मम्लुश्च सम्भ्रमात्,“निश्चय अर्जुन मेरा ही पीछा कर रहे हैं। भीमसेन मेरी ही ओर चढ़े आ रहे हैं" ऐसा मानते हुए कौरव-सैनिक घबराहटमें पड़कर गिर जाते थे। वे सब-के-सब उदास हो गये थे
mām eva nūnaṃ bībhatsum amiva ca vṛkodaraḥ | abhiyātīti manvānāḥ petur mamlūś ca sambhramāt ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—“ബീഭത്സു അർജുനൻ തീർച്ചയായും എന്നെയേ പിന്തുടരുന്നു; വൃക്കോദര ഭീമനും നേരെ എന്റെ മേലേക്കാണ് പാഞ്ഞുവരുന്നത്” എന്നു കരുതി കൗരവസൈനികർ പരിഭ്രാന്തിയിൽ തളർന്ന് വീണു; മനസ്സു ചോര്ന്നു. എല്ലാവരും വിഷണ്ണരായി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and misperception can shatter collective resolve: when warriors believe they are singled out by formidable heroes, panic spreads, leading to collapse of morale. Ethically, it underscores the inner dimension of warfare—victory and defeat depend not only on weapons but on steadiness of mind.
Sañjaya reports that Kaurava troops, imagining Arjuna is pursuing them and Bhīma is charging at them, become confused and terrified. Overwhelmed by that panic, they stumble and fall, and their spirits sink.