Shloka 89
ततोडर्जुन: सप्तदश तिग्मवेगानजिह्मगान् । इन्द्राशनिसमान् घोरानसृजत् पावकोपमान्,तत्पश्चात् अर्जुनने इन्द्रके वज तथा अग्निके समान प्रचण्ड वेगशाली सत्रह घोर बाण कर्णपर छोड़े
sañjaya uvāca | tato 'rjunaḥ saptadaśa tigmavegān ajihmagān | indrāśanisamān ghorān asṛjat pāvakopamān |
തുടർന്ന് അർജുനൻ പതിനേഴു ഭയങ്കര അമ്പുകൾ വിട്ടു—വളവില്ലാതെ നേരെ പറക്കുന്ന, അതിതീക്ഷ്ണ വേഗമുള്ളവ; ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രംപോലെ ഭീകരവും അഗ്നിപോലെ പ്രചണ്ഡവുമായ അവയെ കർണ്ണനോട് ലക്ഷ്യമാക്കി എറിഞ്ഞു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its stark form: in a just war, a warrior must act with unwavering resolve and disciplined skill. The imagery of thunderbolt and fire emphasizes that righteous intent does not remove the severity of action; it demands controlled power directed toward the battle’s lawful objective.
Sañjaya describes Arjuna, in the heat of combat, releasing seventeen straight-flying, extremely swift and fearsome arrows at Karṇa, likening their force to Indra’s thunderbolt and their burning intensity to fire.