Shloka 64
उत्तम मणियों, हीरों और सुवर्णसे अलंकृत कर्णके मस्तकका आभूषण मुकुट और उसके दोनों उत्तम कुण्डल भी अर्जुनके बाणोंसे छिन्न-भिन्न होकर पृथ्वीपर गिर पड़े ।।
mahādhanaṁ śilpivaraiḥ prayatnataḥ kṛtaṁ yad asyottamavarma bhāsvaram | sudīrghakālena tato ’sya pāṇḍavaḥ kṣaṇena bāṇair bahudhā vyaśātayat ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—മഹാധനം ചെലവാക്കി ശ്രേഷ്ഠ ശില്പികൾ ദീർഘകാലം പരിശ്രമിച്ച് നിർമ്മിച്ച കർണന്റെ ദീപ്തമായ ഉത്തമ കവചം പാണ്ഡവൻ അർജുനൻ തന്റെ അമ്പുകളാൽ ഒരു ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ അനവധി ഖണ്ഡങ്ങളാക്കി തകർത്തു. അതുപോലെ അവന്റെ മുകുടവും ഉത്തമ കുണ്ഡലദ്വയവും ഛിന്നമായി ഭൂമിയിൽ വീണു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly achievements: even priceless, expertly crafted protection can be destroyed instantly in the violence of war. It contrasts long, careful human effort with the sudden reversals produced by combat skill and destiny.
Sañjaya reports that Arjuna’s arrows strike and shatter Karṇa’s brilliant, costly armor—made over a long time by master craftsmen—reducing it to many pieces in a moment during the battle.