Shloka 38
तदुत्तमेषून्मथितं विषाग्निना प्रदीप्तमर्चिष्मदथो क्षितौ प्रियम् । पपात पार्थस्य किरीटमुत्तमं दिवाकरो<स्तादिव रक्तमण्डल:
tad uttameṣu unmathitaṁ viṣāgninā pradīptam arciṣmad atho kṣitau priyam | papāta pārthasya kirīṭam uttamaṁ divākaro 'stād iva raktamaṇḍalaḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ആ പരമബാണം കൊണ്ട് ഇളകിപ്പോയി, വിഷാഗ്നിയാൽ ജ്വലിച്ചതുപോലെ ജ്വാലകളാൽ ദീപ്തമായ പാർഥന്റെ പ്രിയവും ഉത്തമവുമായ കിരീടം വലിയ ഘോഷത്തോടെ ഭൂമിയിൽ വീണു—അസ്തമയപർവതത്തിൽ ചുവന്ന വൃത്തസൂര്യൻ താഴെയിറങ്ങുന്നതുപോലെ।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the most splendid marks of status and protection—like a hero’s crown—can be suddenly undone in war; the verse underscores the fragility of external glory and the sobering impartiality of battle, conveyed through a cosmic simile (the setting sun).
In the midst of combat, a supreme arrow strikes in such a way that Arjuna’s cherished crown is dislodged; it blazes as though ignited by a poison-fire and falls to the ground, compared to the red sun descending at sunset.