Shloka 26
अथाब्रवीत् क्रोधसंरक्तनेत्रो मद्राधिपं सूतपुत्रस्तरस्वी । न संधत्ते द्विः शरं शल्य कर्णो न मादृशा जिद्मयुद्धा भवन्ति
athābravīt krodha-saṃrakta-netro madrādhipaṃ sūta-putras tarasvī | na saṃdhatte dviḥ śaraṃ śalya karṇo na mādṛśā jidma-yuddhā bhavanti ||
ഇതു കേട്ട് വേഗശാലിയായ സൂതപുത്രൻ കർണ്ണന്റെ കണ്ണുകൾ ക്രോധത്തിൽ ചുവന്നു. അവൻ മദ്രാധിപൻ ശല്യനോട് പറഞ്ഞു—“ശല്യാ, കർണ്ണൻ ഒരേ ബാണം രണ്ടുതവണ സംധാനമാക്കുകയില്ല; എന്റെ പോലെയുള്ള വീരന്മാർ വക്രമായ, കപടമായ യുദ്ധം ചെയ്യാറില്ല.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a warrior’s self-image of honor: Karṇa asserts that he does not resort to duplicity in battle and claims adherence to straightforward martial conduct, even when provoked.
After hearing something that angers him, Karṇa—described with rage-reddened eyes—addresses Śalya, the king of Madra (serving as his charioteer), and rebukes the idea of fighting by guile, declaring his own directness in combat.