Shloka 18
सवालव्यजर्नर्दिव्यर्दिविस्थैरप्सरोगणै: । शक्रसूर्यकराब्जा भ्यां प्रमार्जितमुखावुभौ
sa vālavya-janair divyair divi-sthair apsaro-gaṇaiḥ | śakra-sūrya-karābjābhyāṃ pramārjita-mukhāv ubhau ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗസ്ഥ അപ്സരാസമൂഹങ്ങളും ദിവ്യപരിചാരകരും ആദരിച്ച ആ ഇരുവരുടെയും മുഖങ്ങൾ, ഇന്ദ്രനും സൂര്യനും തങ്ങളുടെ പദ്മസദൃശമായ കരങ്ങളാൽ മൃദുവായി തുടച്ച് പുതുക്കിയതുപോലെ തോന്നി।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that the deaths and sufferings of great warriors are not treated as mere brutality; the epic frames them within a moral-cosmic horizon where valor and the gravity of action are acknowledged by divine witnesses, reminding the listener that karma and honor operate even amid chaos.
Sañjaya describes a scene in which two figures (ubhau) are attended by celestial beings—Apsarases and heavenly attendants—who symbolically cleanse and refresh their faces, poetically likened to being wiped by the lotus-like hands of Indra and the Sun.