Shloka 11
ततो भूतान्यन्तरिक्षस्थितानि तौ कर्णपार्थो प्रशशंसुनरिन्द्र । भो: कर्ण साध्वर्जुन साधु चेति वियत्सु वाणी श्रूयते सर्वतो5पि
tato bhūtāny antarīkṣasthitāni tau karṇa-pārtho praśaśaṃsur narendra | bhoḥ karṇa sādhv arjuna sādhu ceti viyatsu vāṇī śrūyate sarvato 'pi, narendra ||
അപ്പോൾ, നരേന്ദ്രാ, ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്ന സത്ത്വങ്ങൾ കർണനെയും പാർഥനെയും—ഇരുവരെയും—പുകഴ്ത്താൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ എല്ലാദിക്കുകളിലും നിന്ന് വാക്കുകൾ കേൾക്കപ്പെട്ടു—“ഭോ, കർണാ, സാധു!” “സാധു, അർജുനാ!”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the epic ideal of recognizing valor and excellence even in an enemy: both warriors are praised impartially by celestial witnesses, suggesting that true merit in battle (kṣatriya-dharma) can be acknowledged beyond partisan loyalties.
As Karṇa and Arjuna engage in a climactic confrontation, beings in the sky acclaim both of them. Their shouts—“Bravo, Karṇa!” and “Well done, Arjuna!”—are heard throughout the heavens, underscoring the magnitude of the duel.