Shloka 90
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
के कर्ण न जहु: शूरा: के क्षुद्रा: प्राद्रवंस्तत: । कथ॑ं च व: समेतानां हत: कर्णो महारथ:
ke karṇa na jahuḥ śūrāḥ ke kṣudrāḥ prādravan tataḥ | kathaṃ ca vaḥ sametānāṃ hataḥ karṇo mahārathaḥ ||
കർണനെ വിട്ടുപോകാതെ നിന്ന ശൂരന്മാർ ആരൊക്കെയായിരുന്നു? അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോയ ക്ഷുദ്രന്മാർ ആരൊക്കെയായിരുന്നു? നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ മഹാരഥൻ കർണൻ എങ്ങനെ വധിക്കപ്പെട്ടു?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts steadfast courage with ignoble flight, implying an ethical evaluation of conduct in crisis: true valor is shown by loyalty and perseverance, while cowardice fractures collective strength. It also raises the moral puzzle of how even a ‘mahāratha’ can fall despite allied support, pointing to the limits of mere numbers against destiny, strategy, and dharma.
Vaiśampāyana, narrating the war events, asks for a detailed account surrounding Karṇa’s final moments: which warriors remained with him, which soldiers fled, and by what circumstances Karṇa was killed even though his side was fighting in a gathered formation.