Shloka 563
अध्याय ९ — कर्णस्य प्रहारः, योधयुग्मनियोजनम्, शैनेय-कैकेययोर्युद्धविन्यासः
इति यस्य महाघोरं व्रतमासीन्महात्मन: । उसके नष्ट होनेमें और कोई कारण मुझे नहीं दिखायी देता है
iti yasya mahāghoraṁ vratam āsīn mahātmanaḥ |
വൈശമ്പായനൻ പറഞ്ഞു—ആ മഹാത്മാവായ വീരന്റെ വ്രതം അത്യന്തം ഘോരമായിരുന്നു. അവന്റെ നാശത്തിന് ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു കാരണവും എനിക്ക് കാണുന്നില്ല—അവൻ ഈ ദാരുണ നിശ്ചയത്തിൽ ബന്ധിതനായിരുന്നു: “ഞാൻ അർജുനനെ വധിക്കുന്നതുവരെ, മറ്റാരാലും എന്റെ പാദങ്ങൾ കഴുകിക്കൊള്ളുകയില്ല.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A rigid, ego-driven vow (vrata) can become self-destructive when it overrides prudence and dharma. The passage frames the hero’s downfall as arising chiefly from an extreme resolve, illustrating how obsession with a single aim—especially in war—can narrow judgment and invite ruin.
Vaiśampāyana comments on a warrior’s fate, pointing to his ‘mahāghora’ vow as the decisive cause. The vow is described as: until he kills Arjuna, he will not allow others to wash his feet—an emblem of uncompromising determination that the narrator treats as a key factor in his destruction.