Shloka 61
ते घोषिण: पाण्डवमभ्युपेयु: पर्जन्यमुक्ता इव वारिधारा: । ततः स कृष्णं च किरीटिनं च वृकोदरं चाप्रतिमप्रभाव:
te ghoṣiṇaḥ pāṇḍavam abhyupeyuḥ parjanyamuktā iva vāridhārāḥ | tataḥ sa kṛṣṇaṃ ca kirīṭinaṃ ca vṛkodaraṃ cāpratimaprabhāvaḥ ||
അവർ ഘോഷം മുഴക്കി പാണ്ഡുപുത്രന്മാരുടെ നേരെ, മഴമേഘത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടൊഴുകുന്ന ജലധാരകളെപ്പോലെ പാഞ്ഞെത്തി. തുടർന്ന് അപരിമിതപ്രഭാവമുള്ള ആ യോദ്ധാവ് ശ്രീകൃഷ്ണനെയും കിരീടധാരിയായ അർജുനനെയും വൃക്കോദരൻ ഭീമനെയും നേരിട്ട്, അശ്രാന്താക്രമണത്തിന്റെ ഉഗ്രതയിൽ യുദ്ധത്തെ കൂടുതൽ കഠിനമാക്കി മുന്നോട്ടുതള്ളി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the irresistible momentum of collective aggression in war—likened to cloud-released torrents—reminding the reader that martial power, though impressive, unfolds within a larger ethical tragedy where kin fight kin and choices carry moral consequence.
Sañjaya describes warriors roaring and rushing toward the Pāṇḍava, and then a warrior of unmatched might advancing to confront Kṛṣṇa, Arjuna (Kirīṭin), and Bhīma (Vṛkodara) on the battlefield.