Shloka 31
राजन! समरांगणमें कर्णके बाणसमूहोंसे पीड़ित होते हुए पांचाल और सोमक योद्धा भी क्रोधपूर्वक एकत्र हो अपने पैने बाणोंसे सूतपुत्र कर्णको बींधने लगे ।।
rājan! samarāṅgaṇe karṇake bāṇasamūhaiḥ pīḍitāḥ pāñcālāḥ somakāś ca yoddhāḥ krodhapūrvakam ekatrībhūya svaiḥ tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ sūtaputraṁ karṇaṁ vivyadhire || tān sūtaputro nijaghāna bāṇaiḥ pāñcālānāṁ rathanāgāśvasaṅghān | abhyardayad bāṇagaṇaiḥ prasahya viddhvā harṣāt sa raṇe sūtaputraḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! യുദ്ധഭൂമിയിൽ കർണന്റെ അമ്പുവർഷത്തിൽ പീഡിതരായ പാഞ്ചാലരും സോമകരും ക്രോധംകൊണ്ട് ജ്വലിച്ച് ഒന്നിച്ചു കൂടി, മൂർച്ചയുള്ള ശരങ്ങളാൽ സൂതപുത്രനായ കർണനെ കുത്തിത്തുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ സൂതപുത്രനും മറുപടിയായി അവരെ തകർത്തു; ഘനമായ ശരഗണങ്ങളാൽ അവൻ ബലപൂർവ്വം പാഞ്ചാലരുടെ രഥികർ, ഗജാരോഹികൾ, അശ്വാരോഹികൾ എന്നീ സംഘങ്ങളെ അമർത്തി തുരത്തി. യുദ്ധഘർഷണത്തിനിടയിൽ ഹർഷോത്സാഹത്തോടെ അവരെ മുറിവേൽപ്പിച്ച് ഭീകരവേദന വരുത്തി, അനേകരെ ശരങ്ങളാൽ വധിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the war-ethic of reciprocal force: anger-driven collective assault meets an even more forceful counterstrike. It implicitly warns how krodha (wrath) escalates violence, while also portraying the kṣatriya ideal of steadfastness and martial competence under pressure.
Pāñcāla and Somaka fighters, already suffering from Karṇa’s arrow-storm, regroup in anger and shoot at Karṇa together. Karṇa responds by overwhelming them with volleys, wounding and killing many among their chariot, elephant, and horse contingents.