Shloka 14
ततोअर्जुन: प्रासृजदुग्रधन्वा भुजावुभौ गाण्डिवं चानुमृज्य । नाराचनालीकवराहकर्णान् क्षुरांस्तथा साउ्जलिकार्धथचन्द्रान्
tato 'rjunaḥ prāsṛjad ugradhanvā bhujāv ubhau gāṇḍīvaṃ cānumṛjya | nārācanālīkavarāhakārṇān kṣurāṃs tathāñjalikārdhacandrān ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് ഉഗ്രധന്വിയായ അർജുനൻ തന്റെ ഇരുഭുജങ്ങളും ഗാണ്ഡീവവും തുടച്ച്, നാരാചം, നാളീകം, വരാഹകർണം, ക്ഷുരം, അഞ്ജലികം, അർദ്ധചന്ദ്രം മുതലായ ശരങ്ങളെ ഭീകരമായി പ്രയോഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined action in the midst of conflict: Arjuna prepares himself and his weapon with composure, then acts decisively. It reflects kṣatriya-dharma—skill, readiness, and controlled force directed by duty rather than uncontrolled anger.
Sañjaya narrates that Arjuna, after wiping his arms and the Gāṇḍīva bow, begins a fierce volley using multiple specialized arrow types (nārāca, nālīka, varāhakarṇa, kṣura, añjalika, ardhacandra), signaling an intense escalation in the battle.