Shloka 186
निपेतुरप्युत्तमपुष्पवृष्टय: सुगन्धिगन्धा: पवनेरिता: शुभा: | तत्पश्चात् आकाशमें हर्षसे उल्लासित हुए दर्शकोंद्वारा साधुवाद देनेके साथ-साथ दिव्य बाजे भी बजाये जाने लगे। वायुकी प्रेरणासे वहाँ सुन्दर सुगन्धित और उत्तम फूलोंकी वर्षा होने लगी
nipetur apy uttama-puṣpa-vṛṣṭayaḥ sugandhi-gandhāḥ pavaneritāḥ śubhāḥ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം കാറ്റിന്റെ പ്രേരണയാൽ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ, ശുഭമായ, ഉത്തമ പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. പിന്നെ ആകാശം തന്നെ ഹർഷത്തോടെ ഉല്ലസിച്ചതുപോലെ തോന്നി; ആനന്ദിതരായ ദർശകർ ‘സാധു!’ എന്നു പ്രശംസിച്ചു, ദിവ്യവാദ്യങ്ങളും മുഴങ്ങി।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary deeds in the epic are framed by ‘cosmic’ responses—omens and auspicious signs—suggesting that actions in war are not merely physical events but are evaluated within a moral and symbolic universe where approval or wonder is expressed through nature and the divine.
Sañjaya reports an auspicious spectacle: fragrant, excellent flowers rain down, carried by the wind, while onlookers exclaim in praise and divine instruments sound—marking a climactic moment of admiration for what has just occurred on the battlefield.