Shloka 96
उत्पपात महावेग: कक्ष्यामभ्याहनत्तदा । नखैश्न दशनैश्वनैव गरुड: पन्नगं यथा
utpapāta mahāvegaḥ kakṣyām abhyāhanat tadā | nakhaiś ca daśanaiś caiva garuḍaḥ pannagaṃ yathā
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ അവൻ മഹാവേഗത്തോടെ ചാടി അരക്കെട്ടിൽ പ്രഹരിച്ചു; ഗരുഡൻ പന്നഗത്തെ നഖദന്തങ്ങളാൽ കീറുന്നതുപോലെ അവൻ കീറിത്തുടങ്ങി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse does not offer a direct moral injunction; instead it uses a vivid simile to highlight how, in war, human action can become predatory and relentless. Ethically, it invites reflection on how conflict strips away gentler restraints and turns prowess into sheer domination.
Sañjaya describes a combatant suddenly leaping with great speed and striking the opponent at the waist/flank, attacking with nails and teeth. The assault is compared to Garuḍa overpowering a serpent, emphasizing decisive, crushing aggression in close combat.