Shloka 90
समागता लोकवीरा: शंखान् दशध्मु: पृथक् पृथक् वासुदेवार्जुनौी वीरौ कर्णशल्यौ च भारत
samāgatā lokavīrāḥ śaṅkhān daśadhmuḥ pṛthak pṛthak | vāsudevārjunau vīrau karṇaśalyau ca bhārata ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ലോകപ്രസിദ്ധരായ വീരന്മാർ ഒന്നിച്ചുകൂടിയപ്പോൾ ഓരോരുത്തരും വേർവേറായി തങ്ങളുടെ ശംഖുകൾ മുഴക്കി. ഹേ ഭാരതാ! വാസുദേവനും അർജുനനും, അതുപോലെ കർണനും ശല്യനും തത്തത്തം ശംഖങ്ങൾ ഊതിച്ചു॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the martial rite of blowing conches as a public declaration of readiness and resolve. Ethically, it frames war as a solemn, duty-bound undertaking for kṣatriya heroes—where personal valor is displayed, yet the gravity of impending violence is implicitly acknowledged.
As the leading warriors assemble, each blows his conch separately. Sañjaya specifically notes the paired heroes Vāsudeva and Arjuna, and also Karṇa and Śalya, indicating both sides’ champions sounding the formal signal that battle is about to commence.