Shloka 87
व्यसृजंश्व सुगन्धीनि पुष्पवर्षाणि हर्षिता: । नानारूपाणि विबुधा देवतूर्याण्यवादयन्,इति श्रीमहा भारते कर्णपर्वणि कर्णार्जुनसमागमे द्वैरथे सप्ताशीतितमो<ध्याय: ।।
sañjaya uvāca
vyasṛjaṃś ca sugandhīni puṣpavarṣāṇi harṣitāḥ |
nānārūpāṇi vibudhā devatūryāṇy avādayan ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ആനന്ദഭരിതരായ ദേവഗണങ്ങൾ നാനാവിധ സുഗന്ധപുഷ്പവൃഷ്ടി ചൊരിഞ്ഞു; ദിവ്യവാദ്യങ്ങളും മുഴക്കി. ഇങ്ങനെ ശ്രീമഹാഭാരതത്തിലെ കർണപർവത്തിൽ കർണ–അർജുന ദ്വൈരഥസമാഗമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള എൺപത്തേഴാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how epic events are framed on two levels: human warfare with its heavy moral cost, and a cosmic perspective where extraordinary valor and destiny are acknowledged through divine signs (flower-showers and celestial music).
Sañjaya reports that the gods, delighted, shower fragrant flowers of many kinds and play heavenly instruments, marking the climactic meeting/engagement of Karṇa and Arjuna in their chariot-battle context as the chapter concludes.