Shloka 15
युद्धेनाराधित: स्थाणुर्देवाश्न॒ वरदास्तव । तस्य पार्थ प्रसादेन देवदेवस्थ शूलिन:,“जिनकी मूर्ति बड़ी ही उग्र और भयंकर है, जो महात्मा हैं, जिनके तीन नेत्र और मस्तकपर जटाजूट है, उन सर्वसमर्थ ईश्वर भगवान् शंकरको दूसरे लोग देख भी नहीं सकते फिर उनके साथ युद्ध करनेकी तो बात ही कया है? परंतु तुमने सम्पूर्ण जीवोंका कल्याण करनेवाले उन्हीं स्थाणुस्वरूप महादेव साक्षात् भगवान् शिवकी युद्धके द्वारा आराधना की है, अन्य देवताओंने भी तुम्हें वरदान दिये है; इसलिये महाबाहु पार्थ! तुम उन देवाधिदेव त्रिशूलधारी भगवान् शंकरकी कृपासे कर्णको उसी प्रकार मार डालो, जैसे वृत्रविनाशक इन्द्रने नमुचिका वध किया था। कुन्तीनन्दन! तुम्हारा सदा ही कल्याण हो। तुम युद्धमें विजय प्राप्त करो”
sañjaya uvāca | yuddhenārādhitaḥ sthāṇur devāś ca varadās tava | tasya pārtha prasādena devadevastha śūlinaḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— യുദ്ധത്തിലൂടെ നീ സ്ഥാണു (ശിവൻ)നെ ആരാധിച്ച് അവന്റെ പ്രസാദം നേടിയിരിക്കുന്നു; ദേവന്മാരും നിനക്ക് വരങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ, പാർഥാ, ദേവാധിദേവൻ ശൂലധാരിയുടെ കൃപയാൽ കർണനെ അങ്ങനെ തന്നെ വധിക്ക; വൃത്രഹാ ഇന്ദ്രൻ നമുചിയെ വധിച്ചതുപോലെ. നിനക്ക് സദാ ശ്രേയസ്സുണ്ടാകട്ടെ; ഈ യുദ്ധത്തിൽ വിജയം നേടുക.
संजय उवाच
Educational Q&A
True martial success is framed as dharma-guided effort supported by earned divine favor: Arjuna’s capacity to defeat Karṇa is grounded not only in skill but in Śiva’s grace, obtained through steadfast trial and devotion expressed even amid battle.
Sañjaya encourages Arjuna, reminding him that he has already propitiated Śiva (Sthāṇu/Śūlin) through combat and received boons from the gods; therefore, empowered by that grace, he should kill Karṇa, likened to Indra’s slaying of Namuci (and evoking Indra’s Vṛtra-slaying epithet).