Shloka 7
कुलिन्दपुत्रावरजस्तु तोमरै- दिवाकरांशुप्रतिमैरयस्मयै: । रथं च विक्षोभ्य ननाद नर्दत- स्ततो<स्य गान्धारपति: शिरो5हरत्
sañjaya uvāca |
kulindaputrāvarajas tu tomarair
divākarāṃśupratimair ayasmayaiḥ |
rathaṃ ca vikṣobhya nanāda nardatas
tato 'sya gāndhārapatiḥ śiro 'harat ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—കുലിന്ദരാജകുമാരന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ സൂര്യകിരണങ്ങളെപ്പോലെ ദീപ്തമായ ഇരുമ്പുതോമരങ്ങൾ എറിഞ്ഞ് ഗന്ധാരരാജന്റെ രഥം കുലുക്കി, ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു വെല്ലുവിളിച്ചു. അപ്പോൾ ഗന്ധാരപതി ആ ഗർജ്ജിക്കുന്ന വീരന്റെ ശിരസ് വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that martial display (roaring, shaking the enemy chariot) can provoke swift, decisive retaliation; it reflects the harsh kṣatriya arena where prowess and consequence are immediate, and life can turn on a single counterstroke.
A Kulinda prince’s younger brother attacks the Gandhara king’s chariot with sun-bright iron javelins, causing it to shake and roaring in challenge; the Gandhara king responds by cutting off the attacker’s head.