Shloka 39
तौ पाण्डवेयौ परित: समेतान् संहूयमानाविव हव्यवाहौ । भीमार्जुनौ वृषसेनाय क्रुद्धौ ववर्षतु: शरवर्ष सुघोरम्,तब वृषसेनपर कुपित हुए पाण्डुपुत्र भीमसेन और अर्जुन घीकी आहुति पाकर प्रज्वलित हुए दो अग्नियोंके समान प्रकाशित होने लगे। उन दोनोंने अपने आस-पास एकत्र हुए कौरव-सैनिकोंपर अत्यन्त घोर बाण-वर्षा प्रारम्भ कर दी
tau pāṇḍaveyau paritaḥ sametān saṃhūyamānāv iva havyavāhau | bhīmārjunau vṛṣasenāya kruddhau vavarṣatuḥ śaravarṣaṃ sughoram ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—വൃഷസേനനോട് ക്രുദ്ധരായ പാണ്ഡവപുത്രന്മാരായ ഭീമനും അർജുനനും, ഘൃതാഹുതികളാൽ ജ്വലിക്കുന്ന രണ്ടു യാഗാഗ്നികളുപോലെ ദീപ്തരായി. പിന്നെ ചുറ്റും കൂടിയ കൌരവസൈന്യത്തിന്മേൽ അവർ അതിഭീകരമായ അമ്പുവർഷം ചൊരിഞ്ഞു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a warrior’s intense emotion (anger) is portrayed as a force that must be directed into disciplined action within kṣatriya-dharma. The sacrificial-fire metaphor suggests energy that is ‘fed’ and then becomes purposeful—here, in the grim context of battle—rather than uncontrolled rage.
Sañjaya describes Bhīma and Arjuna becoming furious at Vṛṣasena. Like two sacrificial fires flaring up, they unleash a terrifying barrage of arrows upon the Kaurava troops gathered around them.