Shloka 37
ततः क्रुद्धो वृषसेनो महात्मा ववर्ष ताविषुजालेन वीर: । महारथावेकरथे समेतौ शरै: प्रभिन्दन्निव पाण्डवेयौ,इससे महामनस्वी वीर वृषसेनको बड़ा क्रोध हुआ। वह एक रथपर एकत्र हुए उन महारथी पाण्डुकुमारोंको बाणोंद्वारा विदीर्ण करता हुआ उन दोनोंपर बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगा
tataḥ kruddho vṛṣaseno mahātmā vavarṣa tāv iṣujālena vīraḥ | mahārathāv ekarathe sametau śaraiḥ prabhindann iva pāṇḍaveyau ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ മഹാത്മാവായ വീരൻ വൃഷസേനൻ ക്രോധത്തോടെ ജ്വലിച്ച്, ഒരേ രഥത്തിൽ ഒന്നിച്ചിരുന്ന ആ രണ്ടു മഹാരഥ പാണ്ഡവകുമാരന്മാരുടെ മേൽ ഘനമായ അമ്പുജാലം വർഷിച്ചു; അമ്പുകളാൽ അവരെ പിളർത്തിത്തെറിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ പ്രഹരിച്ചു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can intensify violence and drive a warrior to overwhelming force; it also suggests that even unity and shared resolve (two heroes on one chariot) can be tested by relentless aggression—an ethical reminder that wrath is a powerful, often destabilizing motive in war.
Sañjaya describes Vṛṣasena becoming furious and unleashing a heavy barrage of arrows at two Pāṇḍava princes who are together on a single chariot, piercing them repeatedly as though he would split them apart.