Shloka 20
ततो ध्वजं स्फाटिकचित्रकज्चुकं चिच्छेद वीरो नकुल: क्षुरेण । कर्णात्मजस्थेष्वसनं च चित्र भल्लेन जाम्बूनदचित्रनद्धम्,तदनन्तर वीर नकुलने एक क्षुरद्वारा कर्णपुत्रके उस ध्वजको काट डाला, जिसे स्फटिकमणिसे जटित विचित्र कंचुक (चोला) पहनाया गया था। साथ ही एक भल्लके द्वारा उसके सुवर्णजटित विचित्र धनुषको भी खण्डित कर दिया
tato dhvajaṃ sphāṭika-citrakañcukaṃ ciccheda vīro nakulaḥ kṣureṇa | karṇātmaja-stheṣv-asanaṃ ca citraṃ bhallena jāmbūnada-citra-naddham ||
അപ്പോൾ വീരനായ നകുലൻ ക്ഷുരശരത്തോടെ സ്ഫടികമണികളാൽ അലങ്കരിച്ച വിചിത്ര കഞ്ചുകം ധരിച്ചിരുന്ന ആ ധ്വജം വെട്ടിമുറിച്ചു. തുടർന്ന് ഭല്ലശരത്തോടെ ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് വിചിത്രമായി ബന്ധിച്ച് അലങ്കരിച്ചിരുന്ന കർണ്ണപുത്രന്റെ അത്ഭുത ധനുസ്സും തകർത്തു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in battle: victory is pursued through skill and resolve, and striking an opponent’s standard and weapon symbolizes breaking both capability and arrogance, not merely inflicting bodily harm.
Sañjaya reports that Nakula severs Karṇa’s son’s banner with a razor-edged arrow and then, with a bhalla, shatters his ornate, gold-adorned bow—disarming him and diminishing his battlefield prestige.