Shloka 9
स विक्षरन् नाग इव प्रभिन्नो गदामस्मै तुमुले प्राहिणोद् वै । तयाहरद् दश धन्वन्तराणि दुःशासनं भीमसेन: प्रसहा
sa vikṣaran nāga iva prabhinnō gadām asmai tumule prāhiṇod vai | tayāharad daśa dhanvantarāṇi duḥśāsanaṃ bhīmasenaḥ prasahya ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു— മുറിവുകളിൽ നിന്ന് രക്തം ചോരുന്ന, മദജലം ഒഴുകുന്ന മത്തഗജരാജനെപ്പോലെ ഭീമസേനൻ ആ ഘോര യുദ്ധകലഹത്തിൽ ദുഃശാസനനിലേക്കു ഗദ എറിഞ്ഞു. ആ പ്രഹരത്തിൽ ദുഃശാസനൻ ബലാത്കാരമായി കീഴടക്കപ്പെട്ടു പത്തു ധനുസ്സിന്റെ അളവോളം പിന്നോട്ടു തള്ളപ്പെട്ടു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its starkest form: steadfastness under injury and the use of force to check an aggressor. Ethically, it frames battlefield violence as disciplined, goal-directed action within a dharmic war narrative—endurance, resolve, and the consequences of enmity carried to its climax.
In the Karṇa Parva battle, Bhīma—though bleeding—attacks Duḥśāsana with a mace. The blow is so powerful that Duḥśāsana is driven back ten bow-lengths, emphasizing Bhīma’s ferocity and strength amid the chaos of combat.