Shloka 223
Adhyāya 8: Saṃprahāra-varṇana and Bhīma–Kṣemadhūrti Dvipa-Yuddha
Combat Description and Elephant Duel
घातित: पाण्डवै: शूरै: समरे वीर्यशालिभि: । रथियोंमें श्रेष्ठ जिस राधापुत्रने दुर्योधनकी वृद्धिके लिये कंकपत्रयुक्त
vaiśampāyana uvāca | ghātitaḥ pāṇḍavaiḥ śūraiḥ samare vīryaśālibhiḥ | rathīnāṃ śreṣṭhaḥ sa rādheyaḥ (rādhāputraḥ) yaḥ duryodhanasya vṛddhaye kaṅkapatra-yuktaiḥ tīkṣṇa-dhārair painaiḥ bāṇa-saṃghaiḥ samastān śatrūn parājitya tebhyaḥ karaṃ vyāharat | yo divyāstravit, uttamāstra-kuśalaḥ, asmākaṃ senānāṃ rakṣitā ca | sa mahātejasvī dharmātmā vaikartanaḥ karṇaḥ kathaṃ śūravīraiḥ balibhiś ca śatrubhiḥ pāṇḍavaiḥ ghātitaḥ ||
“വീര്യശാലികളായ ശൂര പാണ്ഡവർ സമരത്തിൽ അവനെ വധിച്ചു—എന്നാൽ രഥികളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, രാധാപുത്രൻ, മഹാതേജസ്വിയായ ധർമ്മാത്മാവ് വൈകർത്തന കർണ്ണൻ എങ്ങനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു? ദുര്യോധനന്റെ വർദ്ധനയ്ക്കായി കങ്കപത്രയുക്തമായ തീക്ഷ്ണധാര ബാണസമൂഹങ്ങൾകൊണ്ട് സർവ്വശത്രുക്കളെയും കീഴടക്കി അവരിൽ നിന്ന് കര പിരിച്ചവൻ; ദിവ്യാസ്ത്രജ്ഞൻ, ഉത്തമശസ്ത്രവിദഗ്ധൻ, നമ്മുടെ സേനകളുടെ രക്ഷകൻ—അവൻ പാണ്ഡവരുടെ കൈയിൽ എങ്ങനെ പതിച്ചു?”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames Karṇa’s fall as a moral and narrative paradox: even a mighty, disciplined, and ‘dharmic’ warrior—skilled in divine weapons and devoted to protecting his side—can be overcome in war. It invites reflection on how loyalty, ambition, and the larger course of dharma and destiny can bring about the downfall of even the most formidable individuals.
Vaiśampāyana describes Karṇa’s stature: foremost among chariot-fighters, a master of divine missiles, and a key defender of the Kaurava forces who had subdued enemies and extracted tribute for Duryodhana’s benefit. Against this backdrop, he raises the question of how such a warrior could be slain by the Pāṇḍavas—setting up the account of the circumstances leading to Karṇa’s death.