Shloka 70
एतौ च हत्वा युधि पातयिष्ये मां वापि कृष्णौ निहनिष्यतोड्द्य । मद्रराज! अर्जुनके साथ युद्धके विषयमें जो आज मेरा मनोरथ है, वह अविलम्ब और शीघ्र सफल होगा। यह युद्ध अत्यन्त अद्भुत, विचित्र और अनुपम होगा। मैं युद्धस्थलमें इन दोनोंको मार गिराऊँगा अथवा वे दोनों ही कृष्ण मुझे मार डालेंगे ।।
etau ca hatvā yudhi pātayiṣye māṃ vā api kṛṣṇau nihaniṣyato 'dya | iti bruvan śalyam amitrahantā karṇo raṇe megha ivonnanāda | yathā bhavadbhir bhṛśa-vikṣitāv ubhau sukhena hanyām aham adya bhūmipāḥ ||
ഓ മദ്രരാജാ! അർജുനനോടുള്ള യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള മനോരഥം ഉടൻ തന്നെ സഫലമാകും; ഈ യുദ്ധം അത്യദ്ഭുതവും വിചിത്രവും അനുപമവും ആയിരിക്കും. രണഭൂമിയിൽ ഞാൻ ഈ ഇരുവരെയും വീഴ്ത്തും; അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് ഈ ഇരുവരും—കൃഷ്ണനും അർജുനനും—എന്നെ തന്നെ വധിക്കും. ഇങ്ങനെ ശല്യനോട് പറഞ്ഞ്, ശത്രുഹന്തനായ കർണൻ യുദ്ധത്തിൽ ഇടിമേഘംപോലെ ഗർജിച്ചു. പിന്നെ ചുറ്റുമുള്ള രാജാക്കളോടും വീരന്മാരോടും—“വീരന്മാരേ! ശ്രീകൃഷ്ണനും അർജുനനും മേൽ പാഞ്ഞുചെല്ലുക; അവരുടെ മുന്നേറ്റം തടയുക; എല്ലാ ശ്രമങ്ങളാലും വേഗത്തിൽ അവരെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുക—നിങ്ങൾ അവരെ കഠിനമായി ക്ഷതവിക്ഷതമാക്കിയ ശേഷം, ഇന്ന് ഞാൻ അവരെ എളുപ്പത്തിൽ വധിക്കാം” എന്നു പറഞ്ഞു.
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The passage underscores the warrior ethic (kṣatriya-dharma) of unwavering resolve in battle while acknowledging mortality: Karna openly accepts that either he will fell Krishna–Arjuna or be slain by them. It also reveals a harsher ethical reality of epic warfare—victory is pursued through coordinated tactics (exhausting and wounding the opponent) rather than isolated heroism alone.
Karna, speaking to his charioteer Shalya, declares his determination to bring down Krishna and Arjuna (or die trying). He roars on the battlefield, is encouraged by Duryodhana, and then instructs allied kings and warriors to charge, block, and tire Krishna–Arjuna so that Karna can finish them once they are badly wounded.