Shloka 27
निरस्तजिद्दानेत्रान्ता वाजिन: सह सादिभि: | पतिता: पात्यमानाश्ष क्षितौ क्षीणा विशेरते
nirasta-jihvā-netrāntā vājiṇaḥ saha sādibhiḥ | patitāḥ pātyamānāś ca kṣitau kṣīṇā viśerate ||
കൗരവപക്ഷത്തിലെ കുതിരകൾ സവാരികളോടുകൂടി പ്രഹരിക്കപ്പെട്ടു വീഴ്ത്തപ്പെടുന്നു. നാവുകൾ തൂങ്ങുന്നു; കണ്ണുകളുടെ കോണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിപ്പൊങ്ങുന്നു. നിലത്ത് വീണു, ഇനിയും വീഴ്ത്തപ്പെടുന്നതിനിടെ, ക്ഷീണിച്ച് അവിടെ കിടക്കുന്നു.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the stark cost of war: not only warriors but also animals suffer grievously. In the Mahabharata’s ethical horizon, such imagery functions as a reminder that even when battle is undertaken under kṣatriya-dharma, its consequences are tragic and morally weighty.
In the thick of the Karṇa Parva battle, Arjuna describes the immediate battlefield scene: horses and their mounted riders on the Kaurava side are being struck down by his assault, collapsing to the ground in exhaustion and mortal agony.