Shloka 533
प्रेषयामास स रुषा सौबलं प्रति भारत । भारत! तब रणभूमिमें अत्यन्त घायल हुए भीमसेनने कुपित हो शकुनिकी ओर एक सुवर्णभूषित बाण चलाया
preṣayāmāsa sa ruṣā saubalaṃ prati bhārata | bhārata! tadā raṇabhūmim atyanta-ghāyalau bhīmasenena kupito śakunim uddiśya suvarṇa-bhūṣitaṃ bāṇam ekaṃ pracukṣepa |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ! അവൻ ക്രോധത്തോടെ സൗബലൻ (ശകുനി) നേരെ ഒരു ശരം പ്രേഷിച്ചു. തുടർന്ന് യുദ്ധഭൂമിയിൽ അത്യന്തം പരിക്കേറ്റിട്ടും ഭീമസേനൻ കോപത്തോടെ ശകുനിയിലേക്കു സ്വർണാഭൂഷിതമായ ഒരു അമ്പ് വിട്ടു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intense anger and long-held enmity can drive decisive action even amid suffering. In the ethical landscape of the Mahābhārata, it warns that war amplifies passions; a warrior’s duty and strategy may be entangled with personal wrath, demanding vigilance over one’s inner state.
Sañjaya reports that Bhīma, though badly wounded, becomes enraged and shoots a gold-adorned arrow at Śakuni (also called Saubala), directing his attack specifically toward the notorious Kaurava ally.