Shloka 166
अब्रवीत् त॑ महेष्वासं धर्मराजो धनंजयम् । तदनन्तर अत्यन्त प्रसन्न हो बारंबार मुसकराते हुए पाण्डुकुमार धर्मराज युधिष्छिरने महाधनुर्धर धनंजयको बड़े प्रेमसे हृदयसे लगाकर उनका मस्तक सूँघा और उनसे इस प्रकार कहा--
abravīt taṁ maheṣvāsaṁ dharmarājo dhanañjayam | tadanantaraṁ atyanta-prasannaḥ san bāraṁbāraṁ muskurāte hue pāṇḍukumāro dharmarājo yudhiṣṭhirena mahādhanurdharaṁ dhanañjayaṁ baḍe premasa hṛdayase lagākara tasya mastakaṁ suṅghya ca enam evaṁ uvāca —
അപ്പോൾ ധർമ്മരാജൻ യുധിഷ്ഠിരൻ ആ മഹാധനുർധരനായ ധനഞ്ജയനോട് (അർജുനനോട്) പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം പാണ്ഡുപുത്രൻ യുധിഷ്ഠിരൻ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി; വീണ്ടും വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ ധനഞ്ജയനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു, ആശീർവാദഭാവത്തോടെ അവന്റെ ശിരസ്സു മണത്തു, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു—
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, dharma is expressed through restraint, gratitude, and affectionate recognition of another’s righteous effort. Yudhiṣṭhira’s embrace and blessing-like gesture toward Arjuna models leadership grounded in humane bonds rather than mere command.
Sañjaya narrates that Yudhiṣṭhira, delighted, repeatedly smiles, embraces Arjuna (Dhanañjaya), and affectionately smells his head—an intimate gesture of blessing and approval—before speaking further.