Shloka 23
कर्णवधप्रसङ्गः / The Context of Karṇa’s Fall
Krishna’s Dharmic Recollection and the Decisive Astra
सौतिं हनिष्यामि नरेन्द्रसिंह सैन्यं तथा शत्रुगणांश्व सर्वान्,मैं आपसे आज्ञा चाहता हूँ। आप रणभूमिमें मेरी विजयका आशीर्वाद दीजिये। नरेन्द्रसिंह! धृतराष्ट्रके पुत्र भीमसेनको ग्रस लेनेकी चेष्टा कर रहे हैं। मैं इसके पहले ही सूतपुत्र कर्णको, उसकी सेनाको तथा सम्पूर्ण शत्रुओंकी मार डालूँगा
sautiṁ haniṣyāmi narendrasiṁha sainyaṁ tathā śatrugaṇāṁś ca sarvān | tvām ājñāṁ yāce 'dya; raṇabhūmau mama vijayāya āśīrvādaṁ dehi | narendrasiṁha! dhṛtarāṣṭrasya putrā bhīmasenaṁ grasituṁ ceṣṭante; tataḥ pūrvam eva sūtaputraṁ karṇaṁ tasya sainyaṁ ca samastān śatrūṁś ca nihaniṣyāmi ||
അർജുനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ നരേന്ദ്രസിംഹാ! ഞാൻ സൂതപുത്രൻ കർണ്ണനെയും, അവന്റെ സൈന്യത്തെയും, എല്ലാ ശത്രുസമൂഹങ്ങളെയും സംഹരിക്കും. ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അനുമതി തേടുന്നു—രണഭൂമിയിൽ എനിക്ക് വിജയാശീർവാദം നൽകുക. ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രന്മാർ ഭീമസേനനെ വിഴുങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; അതിനു മുമ്പേ ഞാൻ കർണ്ണനെയും, അവന്റെ സേനയെയും, എല്ലാ ശത്രുക്കളെയും നശിപ്പിക്കും।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a warrior’s dharma expressed as decisive protection of one’s side: Arjuna frames his action as preempting harm to Bhīma and seeks legitimate sanction and blessing from a superior, showing that even in war, resolve is ideally aligned with duty, authority, and responsibility toward allies.
In the Karṇa Parva battle setting, Arjuna declares his intention to kill Karṇa and the enemy forces. He requests permission and a victory-blessing from the addressed ‘lion among kings,’ and explains the urgency: the Kauravas are attempting to overpower Bhīma, so Arjuna will act first to neutralize Karṇa and the hostile army.