Shloka 32
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
यः सर्वतः पर्यपतत्त्वदर्थे सदार्चितो गर्वित: सूतपुत्र: । स शूरमानी समरे समेत्य कच्चित्त्वया निहत: संयुगेडसौ,जो सदा सम्मानित होकर घमंडमें भरा हुआ सूतपुत्र तुम्हारे लिये सब ओर धावा किया करता था, अपनेको शूरवीर माननेवाले उस कर्णको समरांगणमें उसके साथ युद्ध करके क्या तुमने मार डाला है?
yaḥ sarvataḥ paryapatat tvad-arthe sadārcito garvitaḥ sūta-putraḥ | sa śūra-mānī samare sametya kaccit tvayā nihataḥ saṃyuge 'sau ||
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെട്ട് അഹങ്കാരത്തിൽ വീർപ്പുമുട്ടിയ ആ സൂതപുത്രൻ, നിന്നെ വീഴ്ത്തുക എന്ന ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യത്തോടെ എല്ലായിടത്തുനിന്നും പാഞ്ഞെത്തുമായിരുന്നു—യുദ്ധത്തിൽ അവനെ നേരിട്ട് ഏറ്റുമുട്ടി, സ്വയം ശൂരനെന്ന് കരുതിയ ആ കർണനെ നീ യഥാർത്ഥത്തിൽ സമരത്തിന്റെ നടുവിൽ വധിച്ചോ?
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how social honor and martial reputation can inflate pride, yet in dharma-driven war even the most celebrated warrior must face accountability and mortality. It also shows Yudhiṣṭhira’s ethical anxiety—seeking certainty about a grave act (the killing of Karṇa) rather than celebrating it.
Yudhiṣṭhira questions a warrior (contextually, the Pāṇḍava side) about whether Karṇa—described as the proud, ever-honored ‘sūtaputra’ who repeatedly attacked—has been killed after being met directly in battle.