Shloka 30
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
यः पर्युपासीत् प्रदिशो दिशश्नव त्वां सूतपुत्र: समरे परीप्सन् | दित्सु: कर्ण: समरे हस्तिषड्गवं स हीदानीं कड्कपत्रैः सुतीक्षणै:,अर्जुन! समरांगणमें जो सूतपुत्र कर्ण सम्पूर्ण दिशाओं और विदिशाओंमें तुम्हें पानेके लिये चक्कर लगाता था और तुम्हारा पता बतानेवालेको हाथीके समान छ: बैल देना चाहता था, वही दुरात्मा सूतपुत्र क्या इस समय रणभूमिमें तुम्हारे द्वारा कंकपत्रयुक्त तीखे बाणोंसे मारा जाकर पृथ्वीपर सो रहा है? आज रफक्षेत्रमें सूतपुत्रको मारकर तुमने मेरा यह परम प्रिय कार्य पूर्ण किया है?
yāḥ paryupāsīt pradīśo diśaś caiva tvāṃ sūtaputraḥ samare parīpsan | ditsūḥ karṇaḥ samare hastisaḍgavaṃ sa hīdānīṃ kaṅkapatraiḥ sutīkṣṇaiḥ śaraiḥ, arjuna, samaraṅgaṇe tvayā hataḥ pṛthivyāṃ śete kim ||
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—അർജുനാ! യുദ്ധത്തിൽ നിന്നെ തേടി ദിക്കുകളും ഉപദിക്കുകളും മുഴുവൻ ചുറ്റിനടന്നും, നിന്റെ സ്ഥാനം കാണിച്ചുതരുന്നവന് ആനയെപ്പോലെ ആറു കാളകളെ പ്രതിഫലമായി നൽകാൻ തയ്യാറായിരുന്ന സൂതപുത്രൻ കർണൻ—ആ ദുഷ്ടാത്മാവ് ഇപ്പോൾ നിന്റെ കങ്കപത്രയുക്തമായ അതിതീക്ഷ്ണ അമ്പുകളാൽ വധിക്കപ്പെട്ട് രണഭൂമിയിൽ ഭൂമിയിൽ കിടക്കുകയാണോ? ഇന്ന് യുദ്ധഭൂമിയിൽ സൂതപുത്രനെ വധിച്ച് നീ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായ കര്ത്തവ്യം പൂർത്തിയാക്കി।
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral complexity of wartime duty: a long-feared adversary who relentlessly sought Arjuna is finally brought down, and Yudhiṣṭhira frames the act as the completion of a ‘most dear task.’ It reflects how dharma in war can be experienced as necessary yet emotionally charged—relief and fulfillment mixed with the gravity of killing.
After Karṇa’s fall, Yudhiṣṭhira addresses Arjuna, recalling Karṇa’s earlier pursuit across all directions and his promised reward to anyone who could reveal Arjuna’s whereabouts. He asks whether that same Karṇa now lies slain on the battlefield by Arjuna’s sharp, feather-fletched arrows, and declares that Arjuna has accomplished a deeply desired objective for him.