Shloka 163
अर्जुनकर्णसंनिपातवर्णनम् / The Convergence of Arjuna and Karṇa
अक्षताभ्यामरिष्टा भ्यां हत: कर्णो महारथ: । युधिष्ठिर बोले--देवकीनन्दन! तुम्हारा स्वागत हो। धनंजय! तुम्हारा भी स्वागत है। श्रीकृष्ण और अर्जुन! इस समय तुम दोनोंका दर्शन मुझे अत्यन्त प्रिय लगा है; क्योंकि तुम दोनोंने स्वयं किसी प्रकारकी क्षति न उठाकर सकुशल रहते हुए महारथी कर्णको मार डाला है
akṣatābhyām ariṣṭābhyāṃ hataḥ karṇo mahārathaḥ |
യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ദേവകീനന്ദനാ, സ്വാഗതം. ധനഞ്ജയാ, നിനക്കും സ്വാഗതം. ശ്രീകൃഷ്ണാ, അർജുനാ—ഈ സമയത്ത് നിങ്ങളിരുവരെയും കാണുന്നത് എനിക്ക് അത്യന്തം പ്രിയമാണ്; കാരണം നിങ്ങൾ സ്വയം അക്ഷതരായി, സുരക്ഷിതമായി മഹാരഥി കർണ്ണനെ വീഴ്ത്തി വധിച്ചിരിക്കുന്നു.
युधिषछ्िर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya-world ethical emphasis on accomplishing a grave duty (defeating a formidable enemy) while minimizing needless loss. Yudhiṣṭhira’s joy is not mere triumphalism; it is relief that the righteous cause has advanced and that Kṛṣṇa and Arjuna—central supports of the Pāṇḍava dharma—have returned unharmed after facing Karṇa, one of the war’s most dangerous champions.
After Karṇa has been killed in battle, Yudhiṣṭhira addresses Kṛṣṇa and Arjuna with words of welcome. He expresses deep satisfaction at seeing them safe and uninjured, and he acknowledges that they have successfully slain Karṇa, the great mahāratha, without themselves suffering damage.