Shloka 226
भीमसेनस्य वेगाभिपातः—विशोकसारथिसंवादश्च
Bhīma’s surge and dialogue with charioteer Viśoka
अर्धचन्द्रेण तीक्ष्णेन धनुश्छित्त्वानदद् भृशम् । इसके बाद कुपित हुए सात्यकिने रणभूमिमें प्रहार करनेवाले अश्वत्थामाके धनुषको तीखे अर्धचन्द्रसे काटकर बड़े जोरसे गर्जना की
sañjaya uvāca | ardhacandreṇa tīkṣṇena dhanuś chittvā nanāda bhṛśam |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് ക്രുദ്ധനായ സാത്യകി മൂർച്ചയുള്ള അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള അമ്പുകൊണ്ട് അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ വില്ല് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു; പിന്നെ അത്യുച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ചു।
संजय उवाच
Educational Q&A
In the battlefield ethic of the Mahābhārata, skill and decisiveness are integral to kṣatriya-dharma: a warrior must respond to threat with controlled prowess. The verse highlights how mastery over weapons can neutralize an opponent without immediately resorting to killing, while the roar underscores the psychological dimension of combat.
Sātyaki, enraged in the midst of the Kurukṣetra fighting, strikes Aśvatthāmā’s bow with a sharp crescent-headed arrow, cutting it. After disarming him, he lets out a powerful roar, asserting dominance and rallying force on the battlefield, as reported by Sañjaya.