Shloka 673
ह्ृता: सर्वा: शरौघैस्तै: कर्णपाण्डवयोस्तदा । नरेश्वरर कर्ण और भीमसेनके बाणसमूहोंसे मध्याह्नकालमें तपते हुए सूर्यकी सारी प्रचण्ड किरणें भी फीकी पड़ गयी थीं
hṛtāḥ sarvāḥ śaraughais taiḥ karṇa-pāṇḍavayos tadā | nareśvara karṇa aura bhīmasenake bāṇa-samūhoṃse madhyāhna-kālameṃ tapate hue sūryakī sārī pracaṇḍa kiraṇeṃ bhī phīkī paṛa gayī thīṃ |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—നരേശ്വരാ! അന്ന് കർണനും പാണ്ഡവനും (ഭീമസേനനും) തമ്മിലുള്ള ശരവർഷത്തിൽ, മധ്യാഹ്നസൂര്യന്റെ പ്രചണ്ഡ കിരണങ്ങൾ എല്ലാം കവർന്നെടുത്തതുപോലെ തോന്നി; അവന്റെ തേജസ്സും മങ്ങിയതായി കണ്ടു. ക്രോധവും വൈരസ്പർധയും നയിച്ച ആ അമ്പുപെയ്ത്തിൽ സൂര്യതേജം പോലും ക്ഷീണിച്ചതുപോലെ; പ്രകൃതിയേയും ഹിംസ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയതുപോലെ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic hyperbole—arrows outshining the midday sun—to highlight the terrifying magnitude of war. Ethically, it suggests that when rivalry and wrath dominate, even the natural order seems eclipsed; martial excellence without restraint can darken the world rather than uphold dharma.
Sañjaya describes an intense phase of combat in the Karṇa Parva: Karṇa and the Pāṇḍava champion Bhīmasena unleash such dense volleys of arrows that the sun’s fierce midday rays appear to fade, as if overwhelmed by the missile-storm.