Shloka 156
विकटश्न समश्नोभौ देवपुत्रोपमौ नृप । नरेश्वर! वे दोनों थे विकट (विकटानन) और सम। देवपुत्रोंके समान सुशोभित होनेवाले वे दोनों वीर आँधीके उखाड़े हुए दो वृक्षोंके समान पृथ्वीपर गिर पड़े
sañjaya uvāca |
vikaṭaś ca samaś ca ubhau devaputropamau nṛpa |
nareśvara! tau dvau vīrau āndhyāyāḥ ukhāḍitau dvau vṛkṣāv iva pṛthivyāṃ nipetatuḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ, വികടനും സമനും ആയ ആ രണ്ടു വീരന്മാർ ദേവപുത്രന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തരായിരുന്നു. കൊടുങ്കാറ്റിൽ വേരോടെ പിഴുതുപോയ രണ്ടു വൃക്ഷങ്ങളെപ്പോലെ അവർ ഭൂമിയിൽ വീണു.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights impermanence and the leveling power of war: even warriors who appear godlike in splendor can be felled suddenly, like uprooted trees. It invites reflection on the limits of strength and the inevitability of death amid kṣatriya conflict.
Sañjaya reports to the king that two warriors named Vikaṭa and Sama have been struck down in battle. Their fall is compared to two trees ripped from the ground by a fierce storm, emphasizing the violence and finality of the moment.