Shloka 3
कर्णनिधनश्रवणम् — Hearing of Karṇa’s Fall and Dhṛtarāṣṭra’s Lament
तस्य मे संशयं छिन्धि दुःखपारं तितीर्षत: । कुरूणां सृञ्जयानां च के च जीवन्ति के मृता:,“मैं इस अपार दुःखसे पार पाना चाहता हूँ। तुम मेरे इस संदेहका निवारण करो कि कौरवों तथा सूंजयोंमेंसे कौन-कौन जीवित हैं और कौन-कौन मर गये हैं?”
tasya me saṁśayaṁ chindhi duḥkhapāraṁ titīrṣataḥ | kurūṇāṁ sṛñjayānāṁ ca ke ca jīvanti ke mṛtāḥ ||
ഈ അതിരില്ലാത്ത ദുഃഖസമുദ്രം കടക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ സംശയം മുറിച്ചെറിഞ്ഞ് വ്യക്തമാക്കുക—കുരുക്കളിലും സൃഞ്ജയരിലും ആരൊക്കെ ജീവിക്കുന്നു, ആരൊക്കെ വീണുപോയി?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames truthful knowledge as a remedy for overwhelming grief: when sorrow feels immeasurable, clarity about reality—however painful—becomes the first step toward endurance and ethical understanding of the war’s consequences.
The speaker asks for a definitive report of survivors and the slain on both sides—Kurus and Sṛñjayas—seeking to resolve uncertainty amid the devastation of battle.