Shloka 10
धर्मरहस्योपदेशः
Dharma-rahasya Instruction: Vows, Truth, and Non-injury
अन्तमद्य गमिष्यामि तस्य दुःखस्य पार्षत,“ट्रपदकुमार! इससे मुझे बड़ा दुःख हुआ है; अतः अब मैं उसका बदला लूँगा। आज रणभूमिमें अत्यन्त घोर संग्राम करके या तो मैं ही कर्णको मार डालूँगा या वही मेरा वध करेगा; यह मैं तुमसे सच्ची बात कहता हूँ
antam adya gamiṣyāmi tasya duḥkhasya pārṣata | “drupadakumāra! asyā me mahad duḥkham abhavat; ataḥ adya tasya pratikāraṃ kariṣye. adya raṇabhūmau atyanta-ghora-saṅgrāmaṃ kṛtvā vā aham eva karṇaṃ haniṣyāmi, sa vā māṃ vadhiṣyati—iti te satyaṃ bravīmi.”
“ഹേ പാർഷതാ! ഇന്ന് ഞാൻ ആ ദുഃഖത്തിന് അന്ത്യം വരുത്തും. ഹേ ദ്രുപദകുമാരാ! ഇതു എനിക്ക് മഹാവ്യഥയായി; അതിനാൽ ഇന്ന് ഞാൻ അതിന്റെ പ്രതികാരം തീർക്കും. രണഭൂമിയിൽ അത്യന്തം ഘോരമായ സമരം നടത്തി, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കർണ്ണനെ വധിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ എന്നെ വധിക്കും—ഇത് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്ന സത്യം.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of facing consequences directly in battle and speaking truthfully about one’s resolve, while also showing how grief can harden into a vow of retaliation—an ethically charged moment where personal sorrow and martial duty converge.
A warrior (addressing Dhṛṣṭadyumna, ‘son of Pṛṣata’ and ‘prince of Drupada’) declares that the day will end his sorrow through a decisive duel: either he will kill Karṇa or be killed by him, and he asserts this as a truthful statement of intent.