Shloka 50
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
अभिद्रुत्य तु राधेय: पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम्
abhidrutya tu rādheyaḥ pāṇḍuputraṃ yudhiṣṭhiram | śubhalakṣaṇasampannena gaurahastena tasya skandhaṃ spṛṣṭvā balād grahītuṃ cikīrṣur iva, ātmānaṃ pavitrayitum iva | tasminn eva kāle kuntīdevyai dattavacanaṃ tasya smṛtim ājagāma ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാധേയനായ കർണ്ണൻ പാണ്ഡുപുത്രൻ യുധിഷ്ഠിരനെ പിന്തുടർന്ന് പാഞ്ഞെത്തി. വജ്രം, ഛത്രം, അങ്കുശം, മത്സ്യം, ധ്വജം, കൂർമം, താമര മുതലായ ശുഭലക്ഷണങ്ങൾ പതിഞ്ഞ തന്റെ വെളുത്ത കൈകൊണ്ട് യുധിഷ്ഠിരന്റെ ഭുജം സ്പർശിച്ചു; ആ സ്പർശംകൊണ്ടുതന്നെ സ്വയം പവിത്രനാകുവാൻ എന്നപോലെ ബലാൽക്കാരം ചെയ്ത് പിടിക്കുവാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, കുന്തിദേവിക്കു നൽകിയ വാക്ക് അവനു ഓർമ്മയായി।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the fury of battle, moral restraint can arise from a prior vow: Karṇa’s remembered promise to Kuntī checks an impulse toward a decisive but ethically constrained act, showing how personal commitments and dharma can limit violence.
Karṇa closes in on Yudhiṣṭhira and physically touches his shoulder, appearing ready to seize him; at that critical instant he recalls the word he had given to Kuntī, which alters or restrains his immediate course of action.