Shloka 26
युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
तब क्रूर पराक्रमी राधापुत्र कर्णने थोड़ी ही देरमें होशमें आकर राजा युधिष्ठिरको मार डालनेका विचार किया ।। स हेमविकृतं चापं विस्फार्य विजयं महत् | अवाकिरदमेयात्मा पाण्डवं निशितै: शरै:,उस अमेय आत्मबलसे सम्पन्न वीरने विजय नामक अपने विशाल सुवर्णजटित धनुषको खींचकर पाण्बुपुत्र युधिष्ठिरको पैने बाणोंसे ढक दिया
sa hemavikṛtaṃ cāpaṃ visphārya vijayaṃ mahat | avākirad ameyātmā pāṇḍavaṃ niśitaiḥ śaraiḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ക്രൂരപരാക്രമിയായ രാധാപുത്രൻ കർണൻ അല്പസമയത്തിനകം ബോധം വീണ്ടെടുത്തു രാജാവ് യുധിഷ്ഠിരനെ വധിക്കണമെന്നു മനസ്സുറപ്പിച്ചു। സ്വർണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച ‘വിജയ’ എന്ന മഹാധനുസ്സു പൂർണ്ണമായി വലിച്ച്, അമേയാത്മബലമുള്ള ആ വീരൻ പാണ്ഡവനെ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ ചുറ്റുമെല്ലാം മൂടി അമ്പുമഴ പെയ്തു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in the pressure of war, a warrior’s regained composure can harden into lethal intent; it invites reflection on the thin line between disciplined valor and ethically dangerous resolve—especially when the target is a king whose protection and restraint are central to dharma.
Sañjaya reports that Karṇa, recovering quickly, draws his great gold-adorned bow Vijaya and rains sharp arrows upon the Pāṇḍava—specifically Yudhiṣṭhira—signaling an immediate, focused assault with the aim of bringing him down.