Shloka 38
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
।। कदाचित् विजयस्याहमस्त्रहेतोरटन्नूप,“नरेश्वरर एक समयकी बात है, मैं शस्त्रोंके अभ्यासके लिये विजय नामक एक ब्राह्मणगके आश्रमके आसपास विचरण कर रहा था। उस समय घोर एवं भयंकर बाण चलाते हुए मैंने अनजानमें ही असावधानीके कारण उस ब्राह्मणकी होमधेनुके बछड़ेको एक बाणसे मार डाला
kadācit vijayasyāham astrahetoḥ aṭann ūpa, narēśvara, eka-samayakī bāta hai, maiṁ śastrōṁ-kē abhyāsa-kē liye vijaya nāmaka ēka brāhmaṇa-kē āśrama-kē āsapāsa vicaraṇa kara rahā thā. usa samaya ghōra evaṁ bhayaṅkara bāṇa calātē huē maiṁnē ajān mēṁ hī asāvadhānī-kē kāraṇa usa brāhmaṇa-kī hōmadhēnū-kē bacṛē-kō ēka bāṇa-sē māra ḍālā.
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, ഒരിക്കൽ ആയുധാഭ്യാസത്തിനായി വിജയൻ എന്ന ബ്രാഹ്മണന്റെ ആശ്രമത്തിനടുത്ത് ഞാൻ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഭീകരവും ഭയാനകവുമായ അമ്പുകൾ വിടുമ്പോൾ, അജ്ഞാനത്താലും അശ്രദ്ധയാലും, ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഹോമധേനുവിന്റെ കിടാവിനെ ഞാൻ ഒരൊറ്റ അമ്പുകൊണ്ട് കൊന്നുകളഞ്ഞു.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even unintended harm caused by negligence carries moral weight. The verse highlights that martial skill must be governed by vigilance and dharma, especially near sacred spaces and beings protected by religious duty (such as a homadhenu).
Sanjaya recounts an incident from the past: while practicing archery near the hermitage of a Brahmin named Vijaya, he carelessly shoots and kills the calf of the Brahmin’s sacrificial cow with an arrow.