Shloka 3
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
तौ चाप्यहं शस्त्रभृतां वरिष्ठौ व्यपेतभीर्योधयिष्यामि कृष्णौ । संतापयत्यभ्यधिकं नु रामा- च्छापोउ्द्य मां ब्राह्मणसत्तमाच्च,वे दोनों कृष्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ हैं तो भी मैं उनके साथ निर्भय होकर युद्ध करूँगा। परंतु परशुरामजीसे तथा एक ब्राह्मणशिरोमणिसे मुझे जो शाप प्राप्त हुआ है, वह आज मुझे अधिक संताप दे रहा है
tau cāpy ahaṁ śastrabhṛtāṁ variṣṭhau vyapetabhīr yodhayīṣyāmi kṛṣṇau | saṁtāpayaty abhyadhikaṁ nu rāmāc chāpo ’dyamāṁ brāhmaṇasattamāc ca ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—ആയുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ ആ രണ്ടു കൃഷ്ണന്മാരോടും ഞാൻ ഭയമില്ലാതെ യുദ്ധം ചെയ്യും. എന്നാൽ ഇന്ന് പരശുരാമൻ (രാമൻ) എന്നും ഒരു പരമോന്നത ബ്രാഹ്മണനിൽ നിന്നുമുള്ള ശാപം എന്നെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even when one resolves to act bravely in accordance with a warrior’s role, past unethical choices and their karmic consequences—here expressed as curses—can reassert themselves at the decisive moment, reminding that valor alone cannot erase moral causality.
Sañjaya reports a warrior’s stance: he claims fearlessness in facing the formidable pair—Kṛṣṇa and Arjuna—yet admits inner distress because the curses received from Paraśurāma and from an eminent brāhmaṇa are now bearing down upon him as the battle reaches a critical point.