Shloka 19
राजन्! सेनापतिका पद पाकर महारथी कर्ण उच्चस्वरसे सिंहनाद करके रणोन्मत्त होकर युद्ध करने लगा ।। स सूंजयानां सर्वेषां पठ्चालानां च मारिष | केकयानां विदेहानां चकार कदनं महत्,मान्यवर! उसने समस्त सूंजयों, पांचालों, केकयों और विदेहोंका महान् संहार किया
rājan! senāpatikā-padaṁ prāpya mahārathī karṇa uccasvarena siṁhanādaṁ kṛtvā raṇonmattaḥ san yuddhaṁ kartum ārabdhavān. sa sṛñjayānāṁ sarveṣāṁ pāñcālānāṁ ca mārīṣa, kekayānāṁ videhānāṁ ca cakāra kadanaṁ mahat.
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—രാജാവേ! സേനാപതിപദം ലഭിച്ച മഹാരഥൻ കർണ്ണൻ സിംഹനാദംപോലെ ഉച്ചത്തിൽ ഗർജിച്ച്, രണോന്മത്തനായി യുദ്ധത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മാന്യനേ, അവൻ സൃഞ്ജയന്മാരെയും പാഞ്ചാലന്മാരെയും കേകയന്മാരെയും വിദേഹന്മാരെയും ഉൾപ്പെടെ മഹാ സംഹാരം വരുത്തി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how authority and martial prestige (being made commander) can intensify the momentum of war: leadership in a dharma-conflict carries grave ethical weight because decisions and prowess translate directly into large-scale suffering and irreversible consequences.
After being appointed commander-in-chief, Karṇa raises a loud lion-like battle-cry and enters combat with heightened ferocity, inflicting heavy casualties upon key allied groups of the Pāṇḍavas—Sṛñjayas, Pāñcālas, Kekayas, and Videhas—as Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra.