Shloka 196
किरन् शतशतान्येव गौतमो5नुययौ तदा । मान्यवर नरेश! धृष्टद्युम्नके रथको वहाँसे भागते देख कृपाचार्यने सैकड़ों बाणोंकी वर्षा करते हुए उनका पीछा किया
sañjaya uvāca | kiran śataśatāny eva gautamo 'nuyayau tadā | mānyavara nareśa! dhṛṣṭadyumnake rathako vahāṃse bhāgate dekha kṛpācāryane saikṛoṃ bāṇoṃkī varṣā karate hue unakā pīchā kiyā |
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—മാന്യനായ നരേശാ! ധൃഷ്ടദ്യുമ്നന്റെ രഥം അവിടെ നിന്ന് പിന്മാറി ഓടുന്നതു കണ്ട ഗൗതമൻ (കൃപാചാര്യൻ) നൂറുകളോളം അമ്പുകൾ മഴപോലെ ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉടൻതന്നെ അവനെ പിന്തുടർന്നു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the battlefield ethic that retreat invites immediate peril and that a disciplined warrior (here, the teacher Kripacharya) executes his duty with unwavering resolve. It highlights how actions in war—especially flight—carry swift consequences, testing steadiness and responsibility under pressure.
Sanjaya reports to the king that Kripacharya (called Gautama) sees Dhrishtadyumna’s charioteer fleeing and immediately gives chase, releasing a dense shower of arrows while pursuing him from the spot.