Shloka 32
Śalya’s Objection to Sārathya and Duryodhana’s Conciliation (शल्यमन्यु-प्रशमनम् / Sārathyāṅgīkāra)
तथैव सूतपुत्रेण प्रेषिता: परमाहवे । पाण्डुपुत्रमवच्छाद्य व्यतिष्ठन्ताम्बरे शरा:,नकुलके बाणोंमें कंक और मयूरके पंख लगे हुए थे। वे उनके धनुषसे छूटकर सूतपुत्रको आच्छादित करके जिस प्रकार आकाशमें स्थित होते थे, उसी प्रकार उस महासमरमें सूतपुत्रके चलाये हुए बाण पाण्डुकुमार नकुलको आच्छादित करके आकाशमें छा जाते थे
tathaiva sūtaputreṇa preṣitāḥ paramāhave | pāṇḍuputram avacchādya vyatiṣṭhantāmbare śarāḥ ||
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു—അതുപോലെ തന്നെ ആ പരമയുദ്ധത്തിൽ സൂതപുത്രൻ കർണൻ പ്രേഷിതമായ ശരങ്ങൾ പാണ്ഡുപുത്രൻ നകുലനെ മൂടി, ആകാശത്തിൽ പരന്നു നിൽക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി; അത്ര ഘനമായിരുന്നു ശരവൃഷ്ടി.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the overwhelming force of martial skill in war: a dense volley can metaphorically ‘cover the sky’ and conceal an opponent. Ethically, it highlights how battle often becomes a contest of sheer intensity and capability, where restraint is eclipsed by the drive to overpower.
Sañjaya describes Karṇa releasing a thick shower of arrows in the great battle. Those arrows cover the Pāṇḍava warrior (identified in context as Nakula), appearing to fill the sky as they surround and conceal him.