Shloka 28
Karṇa-parva Adhyāya 20 — Yudhiṣṭhira–Duryodhana Encounter and Escalation of Arms
समभ्यधावन्त भृशं कालदण्डैरिवोद्यतै: । नर्दन्तश्नाह्नयन्तश्न प्रवल्गन्तश्न मारिष,माननीय नरेश! कमर कसे, कवच बाँधे तथा शिरस्त्राण एवं आभूषण धारण किये हुए महाबली योद्धा गरजते, उछलते-कूदते और एक-दूसरेको ललकारते हुए कालदण्डके समान गदा, मूसल और परिघ उठाये परस्पर धावा बोल रहे थे
saṃabhyadhāvanta bhṛśaṃ kāladaṇḍair ivodyataiḥ | nardantaś cāhvayantaś ca pravalgaṃtaś ca māriṣa ||
മാന്യ നരേശാ! യമദണ്ഡംപോലെ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച ആയുധങ്ങളോടെ അവർ അത്യന്തം ഉഗ്രമായി പരസ്പരം നേരെ പാഞ്ഞു; ഗർജിച്ച്, വെല്ലുവിളിച്ച്, ചാടിക്കുതിച്ച് തമ്മിൽ തമ്മിൽ ഇടിച്ചു വീണു।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the terrifying momentum of war: when martial fury rises, weapons become ‘kāladaṇḍa’—instruments of death. It implicitly warns how quickly human agency can turn into destructive inevitability, even under the banner of kṣatriya duty.
Sañjaya describes a close-quarters clash: armoured, helmeted warriors roar, leap, and challenge each other while charging with heavy blunt weapons—maces, pestles, and iron bars—raised high, likened to the rod of Death.